Asıl engeliniz tam olarak nerede?

Bir soruyla başlayalım. Hiç şöyle bir şey yaptınız mı —

YouTube'da bir video izlediniz. Adam her şeyin flashcard olduğunu söyledi. Siz de Anki'yi indirdiniz, üç hafta kullandınız. Pek bir şey olmadı.

Sonra bir video daha. Bu kez Pomodoro. Zamanlayıcıyı kurdunuz, 25 dakika ders çalıştınız. İki hafta sonra onu da bıraktınız.

Sonra Feynman tekniği. Sonra zihin haritası. Sonra sabah saat 4'de kalkmak.

Her seferinde yeni bir umut, her seferinde aynı hayal kırıklığı. Ve her seferinde kendinize olan inancın biraz daha azalması.

Nasıl hissettirdiğini biliyorum. Şöyle düşünürsünüz: "Herkes için işe yarıyor, sadece benim için yaramıyor. Demek ki sorun bende."

Ama asıl mesele başka.

Teknikler kötü değildi. Sorununuz orada değildi.

Durum şuna benziyor: Ayağınızdaki ağrı için doktora gittiniz, doktor da sizi dinlemeden göz damlası yazdı. İlaç belki harika bir ilaç. Ama sizin hastalığınız için değil.

Önce ilaç, sonra teşhis — derslerde yıllardır yaptığımız hata tam olarak bu.

Peki teşhisi nasıl koyacağız?

Önce bir şeyi kabul etmek gerekiyor. Öğrenme esasen beynin içinde gerçekleşir — processing'de. Teknik kendi başına bir şey yapmaz; teknik yalnızca sizi belirli bir biçimde düşünmeye zorlar. Sonuçta bilgiyi nasıl düşündüğünüz sonucu belirler.

Ve bu düşünme sürecini beş parçaya ayırmak mümkün. Bu beşin içinde en zayıf olduğunuz hangisiyse — asıl engeliniz odur.

1. Deep processing (derin işleme) Her okuyuşta kendinize sorun — "Şu an öğrendiğim şey isolated mı, yoksa integrated mı?" Birbirinden kopuk bilgileri mi ezberliyorsunuz, yoksa önceki bilginizle karşılaştırarak büyük resme mi yerleştiriyorsunuz? Yavaş yavaş integrated olana doğru kayın. Zihinde schema'yı oluşturan budur, schema da hafızayı güçlendirir.

2. Self-regulation (kendini düzenleme) Bu bir döngüdür: cue'yu fark etmek → kendi durumunu monitor etmek → tekniğe küçük adjustment'lar yapmak → yeniden fark etmek. İyi öğrenenler okumanın ortasında kendilerini yakalayabilir — "Bu kısım kafama girmiyor, yöntemi değiştireyim." Ve unutmayın, değişimin zor gelmesi yanlış olduğu anlamına gelmez; zor gelmesi çoğu zaman ilerlemenin işaretidir.

3. Mindset (zihniyet) Hataya, başarısızlığın kanıtı olarak değil, öğrenme fırsatı olarak bakın. Yeterince bilgi edindiğinizde artık bilgi toplamaya devam etmeyin — "ilk hatanızı" yapmaya çıkın. Araştırmalar growth mindset'in yaklaşık 20 kat daha hızlı gelişme sağladığını söylüyor. Bu yüzden beşin içinde ilk olarak düzeltilmesi gereken budur.

4. Retrieval (hatırlama pratiği) Yalnızca flashcard'da kalmayın. İlke şudur: "Nasıl oynayacaksanız, öyle antrenman yapın." Sınavda açıklama yazmanız gerekiyorsa, açıklama yazarak çalışın. spaced retrieval (ertesi gün, bir hafta sonra, bir ay sonra) ve interleaving (konuları karıştırarak çalışma) ile aynı bilgiyi farklı açılardan hatırlayın. Böylece unutma hızı yavaşlar ve gerçek hâkimiyet gelir.

5. Self-management (kendini yönetme) Burada en büyük hata, toptan etiketlerdir. "Procrastinate ediyorum", "Tembelim" — bunlar bilgi değil, kendini eleştirmedir. Bunun yerine somutlaştırın: "Saat 9'den sonra telefonu elime alırsam kitaba bir daha dokunmuyorum." Artık sorun çözülebilir hâle geldi.

Ve sonra çözüme tamamen bağlı kalın. Çünkü gerçek şu ki zor olan, çözümü bulmak değil. Zor olan, değişme kararında sebat etmektir.

Bugünün görevi: Bir kâğıt alın. Beş ismi yazın. Her birinin yanına 10 üzerinden kendinize puan verin. Puanı en düşük olan — önümüzdeki iki hafta yalnızca onunla çalışın.

Diğer dördü şimdilik dursun. Hepsini birden düzeltmeye kalkarsanız hiçbir şey düzelmez.

Yarın 03. gün — active recall ve spaced repetition neden bir noktada tıkanır, ve o zaman ne yapmak gerekir.

Beş puanınızı yorumlara yazabilirsiniz — yazdığınızda sorumluluk duygusu oluşur.

Allah bize faydalı ilim nasip etsin. Amin.

Bu yazı "Öğrenme Sanatı" kitabından bir bölüme dayanıyor. Kitabın tamamı, diğer bölümler ve ilim, dua ve rukye bölümü kitapta yer alıyor — Kitabı görün